Bericht uit het Bos 3

Vallende Bladeren Maan

Aaniin lieve vrienden en geinteresseerden!

Na een nacht vallende sterren te hebben geobserveerd, verscheen vlak voor de dauw van vanochtend een smalle gestalte van de oude maan aan de hemel. Ik ben dus wat vroeg met mijn nieuw maans bezoek. Ik heb met humor en een iets verkreukeld lichaam een frisse en vochtige nacht met drie personen in twee aaneengesloten slaapzakken overleefd ;-) En we lagen onder twee kanoes!

De wind heeft gedurende de nacht een wolkendeken aan ons voorbij doen drijven naar het oosten. In het westen hebben we de 'zonnige' buitenwereld weer gevonden. Hallo Volk uit de moderne wereld! Nu vinden mijn ontwennende en stijve vingers een weg over het toetsenbord om een nieuw en zangerig verhaal met jullie te delen.

Wellicht mijn belangrijkste ervaring van de afgelopen tijd is de geboorte van het vuur in en vanuit mij geweest. Spierkracht baant zich nu een weg vrij voor de zon, in samenwerking met mijn boog, spindel en boord in heilige frictie, zich te doen herrijzen vanuit het hout om zo mij en mijn geliefden van warmte, licht en gekookt voedsel te voorzien. Mijn eerste kooltje heeft alchemistisch mijn leven veranderd. Anderhalve maan geleden lukte het eindelijk! Waar ik me voorheen onderhevig voelde aan golven van disconnectie met mezelf, in overgave aan de 'Nietsheid' mijn persoonlijkheid en haar trekken losliet - is er sinds mijn vuurdoop een constante flow van optimistisch Zijn in me aangeboord en een zee van motivatie bevrijd. De perspectieven voor wat de ervaringen die ik hier op doe betekenen in het grotere verband van mijn leven zijn me meer duidelijk en helder.

Met de voorbije volle maan passeerden we het halverwege punt van ons jaar hier in de wildernis. Ik werd me toen in reflectie ervan pas echt bewust hoe(veel) ik door mijn ervaringen en leringen hier gegroeid ben. Ik heb me in dit halve jaar een compleet 'nieuwe' levensstijl eigen gemaakt! Het werd me alles helder in een brief die ik naar mijn familie schreef. In die brief stond ik stil bij wat ik die 'een dag zoals iedere andere dag' - dag had gedaan:

Ik lig nu in de Uma, een berkenbasten wigwam die ik zelf heb helpen repareren en herrijzen. Naast me slapen twee van mijn beste vrienden, Pauliina (Finland) en Luke (Connecticut). Het licht van een kleine kaars licht mijn schrijven bij. We hebben zojuist een feestmaal gehad met de organen en vlees van een hert dat ik zelf gisteren geslacht heb (een dood hert van een nabij verkeersongeluk). Bij de maaltijd kookten we kruiden en voedden het vuur met sprokkelhout dat we allen dez dag hadden verzameld. Het vuur dat vanuit mij tot creatie kwam leeft nu voort in het licht van mijn kaars. Een voldaan gevoel heerst nu in me na een dag hertenleer looien. Van deze huiden hoop ik spoedig geschikte kleding te maken. Ik wordt me er plots van bewust dat als ooit de lichten van de moderne wereld doven ik mijn Volk van warmte, licht, kleding, beschutting en voedsel kan voorzien. Dat is een empowering gedachte en tegelijkertijd is het het hier en nu dat er toe doet en werkelijke betekenis geeft aan het leven, want dit is mijn leven! Doch, ik blijf nog een weeskind in de schoot van de Moeder.

Na de volle maan zijn we begonnen te cirkelen rond het vuurmaken. Iedere nieuwe tweede zon is een ander aan de beurt. Zo hebben we allemaal de kans het geheel te dienen. De extra druk heeft wonderen veroorzaakt. In het engels is er een gezegde voor "Necessity is the mother of invention" en...Iedereen heeft nu Vuur!

De afgelopen maan werd in haar vroege groei opgeschrikt door een hevige storm waarbij een dode Ratelpopulier door het dak van de Hula stortte en slechts een handlengte verwijderd van het slapende hoofd van Peter de grond raakte. Gelukkig doorboorde de boom alleen een slaapzakrand en verbruizelde slechts berken bast panelen. Het ontzag voor de elementen is groot en in dankbaarheid kunnen we alleen volgzaam zijn. Het weer bepaalt de plannen (en niet andersom) en schept de vormen van al het leven, ook het onze, iedere dag weer. Na het stormachtige weer ontwaakte zich vol glorie een Indiaanse laatzomer met bomen in de rui! Gevolg was een goudgeel en koperkleurig bladerdek dat schitterde in het zonlicht en de mooiste geluiden creerde. Heerlijk! Er bestaat geen mooier geluid dan dat van een kleurend blad dat de grond raakt na een lichte vlucht van de moederboom. Een nieuw herfstlied weerklonk vanuit de herboren componist!

Najaarswinden fluist'ren vrie een oeroude melodie

Waar ga je heen?

Bomen ruien blad'ren rond met kleuren dekken zij de grond

Laat gaan, wees nu vrij, kom dans met mij!

Vogels vliegen ver en lang de lucht toont fier hun vorm en zang

Waar hoor ik thuis?

t'Leven stroomt naar wortels toe 't duist'rend licht en kou te moe

Luist'rend komt van binnenin een Wijsje in herinnering

Najaarswinden fluist'ren vrie een oeroude melodie

In dat heerlijke weer heb ik een drietal hertenhuiden gelooid en zijn we begonnen met het roken van de huiden. Ik heb twee herten zelf mogen slachten na ongelukken op nabije wegen. Slachten als woord is een mond vol bijsmaak voor mij, de praktijk ervan is echter zoiets moois, dankbaars en levendigs. Een kunst in zichzelf. Geschept van de weg maar absoluut geen afval! Zij leven letterlijk voort in en om ons heen.

Sommige roadkills zijn er echter behoorlijk slecht aan toe wanneer we ze krijgen. De magen en darmen zijn bijvoorbeeld gescheurd. Wat bewaar je, wat eet je direct en wat geef je aan andere volken zoals de Vliegen of Coyotees? Afval bestaat niet in de natuur.

Met het drogen en eten van gekwetst hert hebben we veel ontdekt over de rekbaarheid van wat bedorven is en tot wanneer iets 'goed' voor je is. Wat als je in een overlevingssituatie je bevind en de mensen sterven van de honger, wat eet je dan. Kun je je voorstellen dat ik, een vegetarier uit een voormalig leven. de smaak en geur van goed bedorven vlees aangenaam en zelfs lekker ben gaan vinden? In een overlevingssituatie hadden vier van ons vijven het overleefd en gevoed geweest, terwijl de ander door een gebrek aan lichaamsreserves met een gevoelige darm en diarree wellicht het loodje kunnen leggen.

Ook deze maan hebben we bezoek gehad, achtereenvolgens een bezoeker uit Duitsland en Oostenrijk. Zij bleven voor een weeklange immersie. Voor een dag en een (lange) nacht hadden we ook een jonge Duitse familie te gast. Zij brachten ons een ervaring in het leven in een meer voltallige Clan met de dynamiek van een opgroeiend kind. Het lieve meisje at al ons fruit op, pot verdriet! Haha! Er is voor een ieder die geinteresseerd is overigens de mogelijkheid ons hier voor een aantal dagen tot een week te bezoeken en mee te leven in onze cirkel. Geinteresseerden kunnen contact opnemen daarvoor met de gidsen van Teaching Drum.

Met de dag treedt vader winter dichterbij. Kleine natte sneeuw vlokjes fluisteren al schitterend ons de geheimen van wat komen gaat toe. De nachtvorst sluipt langzaam onze tenen en sokken in en nabij. Onze warm bedden zijn heiligdommen aan het worden. Het Groene seizoen is ten einde en lost op langs de kleuren van de regenboog naar een stralend wit. Sneeuw en ijs zijn niet ver meer verwijderd en we zullen ons gaan voorbereiden op de komst van deze eervolle gasten. Het zal ons dagenlijks leven stilaan gaan kleuren.

Tijd voor mij om weer terug de bossen in te trekken om de zachter wordende najaarsliederen te horen. De muze zingt een deinend lied tot rust, zacht wordt de groene wereld wordt tot slapen gesust. Aho...

Diederik Saeijs

Teaching Drum Outdoor School

7124 Military Road, Three Lakes

WI 54562 9333, USA

PS. Ik ben zeer geinteresseerd om in dieper contact te komen met gelijkgestemden, met elkaar te 'penvrienden' en in verbinding te komen. Per brievenpost ben ik het best bereikbaar. Beleid van Teaching Drum is enkel normaal formaat enveloppen te ontvangen, dit om onze ervaring te beschermen tegen chocolade en tijdschrift zenders! Jullie kunnen me allemaal schrijven, ik hoor graag van jullie, en jij zult van mij horen.